BERGNUUS

DIE BERGKLUB VAN SUID-AFRIKA

AFDELING TYGERBERG

POSBUS 4572

7536 TYGERBERG

 

Oktober 2003

 

 

Die jaar lê al weer op sy rug.  Hier sit jy met voorlaaste (bielie) Bergnuus van 2003.    En hierdee keer kry jy ook ‘n “kleurbylae by” (sien middelseksie).  Hiervoor moet ons Raymond Jonker bedank wat met groot moeite en geduld die blaaie gedruk het.  Baie dankie Raymond!

 

En sommer aan almal wat sulke lekker stories gestuur het oor lief en leed, kruine en kreune, dorings en strome.  Lekker lees!

 

Artikels vir die volgende uitgawe, moet my asb teen 15 November bereik, verkieslik per e-pos, of getik op skyf.    Sien e-adres aan einde.               Altus

 

 

 

 

Die Bestuur van die Tygerberg Afdeling het in beginsel R30 000 bewillig vir die aankoop van ‘n serwituut in die Waaihoek area.  Dit gee (definitiewe) toegang tot dele van die Waaihoeksberge (Zuurberg eiendom) en die Wit-els kloofstap aan alle afdelings van die BKSA.    Die totale bedrag beloop heelwat meer en word gefinansier deur UCTMSC (Univ. Kaapstad Berg en Ski Klub) en die nasionale BKSA.

 

More Info. re. the UCT purchase of the property that gives access to Waaihoek (Zuurberg) and the Wit Els

 

a. UCT is buying  about two thirds of the property (owned by Robbie Meyer) that gives climbers (sensu lato!) access to the Hex River Mountains in general and the Wit Els kloof in particular.

b. MCSA (CT) has agreed to raise ~R200 000 towards the purchase price of R705 000 in return for a servitude over the new property and  the entire 8 000 odd hectares already owned by UCT. [previously, only a small portion of the Zuurberg property was the subject of a MCSA servitude.]

c. Obviously we are on a fund raising drive internally and we are asking the other sections of the Club if they wish to contribute. The servitude will be registered in the name of the MCSA and all it's sections so you are all on a winner anyway!

d. However, equally obviously, we would really appreciate it if other sections felt able to contribute towards this purchase. [Thank you Paul for your promise of the large contribution from Paarl-Wellington!]

e. The servitude will be worded such that there will be no "discrimination" between UCTMSC members and our members - bearing in mind that UCT is taking the risk of being the property owner with all that entails and we ride on their coat tails to an extent. If that seems illogical, I can detail all the implications behind it but it will be rather a long e-mail if I do that so please bear with me!

f. N.B. Wit Els and access thereto will still be controlled and managed by UCT.

 

MCSA members will have equal booking "rights" and will pay the same as UCTMSC members but numbers are limited and will be on a first come first served basis. I realise that this will lead to frustrations but this is inevitable and may be compared with trying to book other kloofs and trails in the Western Cape. The Wit Els has seen some serious degradation over the last years and I am sure that you would not wish to be party to it's complete trashing. So please - again - bear with us while we get all our ducks in a row.

I think that covers it. All contributions gratefully received! I still have to raise another R300 000 from alumni for the UCTMSC portion of the purchase price!

 

Greg Moseley

 

 

 

“Wat besiel mense om in die winterstorms in die berge in te foeter en dan in die nuus huis toe te kom?”

 

 Het ek self my gesin afgevra toe ons  bevoorreg was  jare gelede om  hier in die Kaap kom woon. Nou doen ek dit self ! Gelukkig het ons nie die nuus gehaal nie, maar dit kon seker maklik gebeur het…

 

Alles kom terug op besluite en natuurlik  wysheid, waarvan die uwe so baie kortkom. Maar dan is die anderkant van die munt dat avontuur juis in die onverwagte lê, daardie kere wanneer dinge bietjie buite die “normale” gemaksgrense loop. Wat ek bedoel is dit: praat jy ooit met iemand oor hoe lekker jy vanmore in jou verwarmde motor werk toe gery het, en dat die ruitveërs gewerk het? Onwaarskynlik, want dit is die normale, verwagte verloop van sake (vir meeste van ons bergklimmense ten minste, ons moet ook dink aan ons baie landgenote vir wie so-iets nog net ‘n droom is).

 

Jy staan Saterdag 23 Augustus laatmiddag bo-op Matroosberg na ‘n heerlike dag se  klim: ‘n lieflike sonnige dag met skiërs teen die hange, hordes stedelinge wat in die sneeu kom speel danksy hulle kragtige 4x4 monsters, en diepblou lug wat met die skerpwit van die sneeu kontrasteer. Daar was ‘n pragtige sneeu-luiperd net langs die voetpaadjie op pad boontoe . Sterkerige wind, maar wat, mens kan mos agter die rotse tent opslaan en daar slaap soos die beplanning is, en soos ons dit nou al baiekeer gedoen het. Na die Ooste en Noord-Ooste lê die Karoo so wyd soos die liewe Heer se genade, Noorde toe is daar die Swaarweerberg en nog ander verderaan met dik lae sneeu en die ander netso-wit koppe hier naderby, net oorkant die diep, indrukwekkende Matroosberg-skeur, Suid is die Hexrivier-vallei bietjie agter die voorgrond, maar die hoër grond  oorkant die vallei tot  verby die Koo-vallei is maar ook bruin en oninteressant soos die Karoo. Weste toe  is die see doer ver anderkant dele van die Hottentots-Hollandberge wat onbekend lyk, soos “van agter” gesien, vir Kapenaars. En hier is die besluit: Jy SIEN die koue front op die horison, maar dit lyk so onskuldig – ‘n dun strepie wolke wat net-net sigbaar is. Jy weet verder die weerprofete het “Reën op Sondag” voorspel. Ons BKSA-mense skrik mos  nou nie vir reën nie, ek meen, mens pak mos maar net op en gaan huis toe om te gaan droogmaak… Om nou af te stap in jou gaar toestand (Matroosberg is mos darem die hoogste een in die Boland) is nie ‘n lekker voortuitsig nie, daar is min tot geen (beskutte) gelyk grond voor jy weer heel onder is, en om darem jou tent en alles verniet op te gedra het is ook net vir malles wat hierdie dinge vir oefening doen en niks anders nie. 

 

Ons kampeer 20 vertikale meter onder die Matroosbergpiek langs die Jeep track soos ons dit in goeie Afrikaans noem. Nie dat dit na ‘n track lyk nie, dis basies toegesneeu en baie plekke is met seepgladde  ys bedek. Jy wonder watse ding sal wel daar kan ry, maar dis ‘n gerusstelling dat jy  langs ‘n “gebaande weg” sou kon afloop tot onder. Besluit is dus geneem. Die aand is OK. Mars kom op oor die horison op sy naaste punt aan ons aarde, daar is tyd vir Glühwein maak en vroeg gaan lê, want die wind kraai koning.

 

Nou ja, die Jeep track is ook ‘n hele storie:  Soos  van ons lede Matroosberg ken, is dit ‘n ongerepte plek buiten die een (oorspronklike) ski-hut en die ski-hyser, alles gebou deur die ski-klublede se ywerige dra-vermoëns. Vandag is daar die yslike letsel van ‘n Jt teen die berg  op, eers van onder tot amper bo (2 jaar gelede), nou tot heel bo. Goed vir die mense wat hulle radiostasies daar bedryf, maar ‘n seer-oog. Genadiglik, as mens onder in die kloof opstap soos wat ons altyd doen, is die meeste van Jt bo en buite sig, dus sien, hoor  (en ruik) mens nie die goed wat daarop beweeg nie. Vandag is daar baie meer hutte, ‘n tweede ski-hyser en die 4x4 doppe het die berg volgestaan – wat mens tegelyk vervul met dankbaarheid dat jy darem nog soos in die ou dae self en met jou eie bene bo kan kom én agterlik omdat jy dan nou nie ook so in styl na bo beweeg nie. Hoofrekeninge bring mens egter gou  by die rede uit waarom die boer die pad laat maak het: die inkomste kan maklik sy oestjek ewenaar of oorskry, en al wat hy moet doen is om telefoon te praat en by die hek te staan en vriendelik wees terwyl hy die geld ontvang.

 

Die wind waai al sterker en dwarsdeur die nag, uit ‘n rigting wat so is dat ons LANGS die rotse is. Werk mos altyd so. Dus klap die arme tent se seil oorverdowend langs my oor. Slaap lyk na ‘n onmoontlikheid.  Gewonder of ek dan die volgende dag op pad huis toe agter die stuur gaan begin slaap… Na middernag begin dit sneeu. Horisontale sneeu, nie vlokkies nie, maar sulke bytjies wat enige stukkie ontblote vel met mening aanval. Eerstehands ervaar tydens ‘n kort draai gedurende die nag.  Nou is dit tyd om ernstig te begin wonder oor  Die Besluit. Jy sien visioene van mense wat hopeloos verdwaal in die “white-out”, selfone wat nie kommunikasie het nie of pap batterye, programme en afsprake vir Maandag (en Dinsdag??) wat by die deur uitwaai, en ja, die nuusmense wat vrae vra. En heeltyd klink dit of die helfte van die aarde se atmosfeer besig is om hier by jou tent verby te beur. Jy wonder hoe jy sal oorleef as jou tent nou moet oopskeur en al die sneeu beland direk op jou dun slaapsakkie (ja, myne is net af tot nul grade gespesifiseer). Gewonder of ek nog hoegenaamd op pad huis toe gaan wees.

 

Ligdag vat mens weer bietjie moed en ons besluit om maar eers te sit waar ons warm, droog en veilig is, en te bel om te laat weet ons gaan laat wees. En gebid, ja. Twee dudes kom baie vrolik verby: “Hi! Are you guys OK in there? We are on our way to the summit, will be back in half an hour” Mens wonder weer: Wat maak mense in so ‘n storm op ‘n berg? Hulle moes bedoel het om daar te wees, en het nie na ‘n halfuur teruggekom nie.

 

Teen elfuur se kant word dit duidelik dat my tent se wind-op kant onder die sneeu weggeraak het, dat dit langs die plek staan waar ons  dit opgeslaan het, en dat iets binnekort gaan breek. Gebede is verhoor: en die wind raak stiller. Ons pak op en grawe tente uit (en verloor seker ‘n paar penne in die proses.) en nou stap ons maar, hoewel die white-out en digte mis  nie juis minder is as vroeër nie – sig is so 30 – 40 meter. Die Jt is ‘n betroubare gids, die vars sneeu bedek die gladde ys en ons stap eintlik BAIE LEKKER: sagte voetval en by tye is dit windstil en die sneeuvlokkies warrel sprokiesagtig om jou rond. Foto’s word geneem.

 

By die boonste ski-hyser-hut is drie manne wat ons vra om te help uitkyk vir ‘n ou in oranje klere, hy het weggeraak tussen die twee ski-hutte… die pad wat ons nou ook reeds aangepak het..  Selfoonnommers word uitgeruil, maar MTN werk gladnie en mens hou die selfoon af en teen jou lyf om die battery warm te hou, dus is bel ‘n ingewikkelde saak van foon uitgrawe, hande ontbloot en so aan. En netso vir draaie loop. Net, ander dele word uitgegrawe en ontbloot, gevolglik is dit makliker om nie draaie te loop nie!

 

Eind goed, als goed, die Jt was ‘n aanwins wat ons veilig tot onder gebring het, want die voetpad in die kloof sou, ten minste vir die boonste deel, heel toegesneeu gewees het. Ons kom so teen 17:00 weg en 19:30 tuis by dankbare huismense.

 

As ek Die Besluit van voor af kon neem, wat sou ek besluit? Beslis die verantwoordlike, veilige opsie om ten minste ‘n ent laer te gaan probeer slaap of dalk maar om uit te stap. Die beste besluit, waarvoor  wysheid te pas kom, sou wees om die stap na ‘n dagstap te verander het.

 

Maar dit was ‘n lekker avontuur, het Benkenstein & Benkenstein beslis saamgestem. Die ander vier stappers was nie-lede en hulle was dit ook eens: WONDERLIK!

 

 

Skielik voel ek baie emosioneel. Of dit die besielende woorde op die gedenkplaat van C.J. Nel was, of net eenvoudig die verligting om uiteindelik bo te wees, is nou nog nie duidelik nie….

 

Waarskynlik die hoogtepunt op die jaarprogram vir baie stappers was die Towerkop naweek, wat plaasgevind het op 24-25 Mei. Vanjaar het Johan Botha die blink gedagte gehad om dit ‘n gekombineerde uitstappie te maak en die stappers en rotsklimmers in die seksie te verenig. Oorspronklik het dit vir my na ‘n goeie idée geklink, maar hoe nader die naweek gekom het, hoe meer het ek gewonder hoekom ek nou so ver sou wou stap om ‘n bietjie te klim. Sien, vir ons hedendaagse rotsklimmers is stap iets wat mens noodgedwonge moet doen om by die rots te kom, en hoe korter hoe beter, want hoe meer tyd aan stap bestee word, hoe minder tyd is daar vir klim. Towerkop het nie heeltemal aan die vereistes voldoen nie.

 

Vrydagmiddag vertrek ek, Johan en Elmien Botha, Louis Botha (geen verwantskap), Jenni Bowden, Charlie Buckle, Elsa Geldenhuys, Kobus Marais, Emlin Hitchings, Richard Morris (beide van die Kaapstad seksie) en Johan Stoit (‘n besoeker van Nederland) uit die Kaap en na ‘n lang rit tot in Ladismith, is die naweek ingelei met ‘n kuier om die vuur. En het ek my nie verkyk aan die cuisine geregte wat hierdie klomp geharde stappers daar uitpak nie. Ek was onder die indruk 2-minute noodles is die norm vir so ‘n gestappery. Min het ek geweet wat ek nog sou sien!

 

Na ‘n lang gespook om die Botha’s vroeg genoeg uit hulle tent te kry (‘n probleem wat blykbaar nie verwant is aan die hoeveelheid rooiwyn van die vorige aand nie!), begin ons Saterdagoggend die lang trek teen die berg op in perfekte weer. Weereens verkyk ek my aan die geharde stappers se “creature comforts”; veral Charlie met sy dubbelbed matras op die rug vang die oog.

 

Na ‘n paar stoppe by die Watergate, is ons teen so 15h00 bo by die slaapplek onder die indrukwekkende rotshange, wat die bekende gesplete piek van Towerkop vorm. ‘n Paar van ons besluit om ‘n verkenningstog aan te pak, en ons kom gou onder die indruk van hoe oorweldigend groot hierdie piek en die omringende klowe is, iets wat nie heeltemal deur ‘n prentjie op ‘n stuk kaas se verpakking oorgedra kan word nie. Die verkenningstog word redelik gou deur die winterkoue kortgeknip en terug by die slaapplek word daar maar vinnig handskoene en “beanies” aangetrek en aandete begin, want dis duidelik dat die warm slaapsakke binnekort baie aanloklik sou wees. En nie almal van ons het gereken ‘n tent is ‘n essensiële bestandeel nie…

 

Daar is vir my min dinge so bevredigend soos ‘n warm slaapsak op ‘n koue aand met geen dak of tent wat die uitsig bederf nie. Ek vermoed dit het iets te doen met die dankbaarheid vir die warm slaapsak wat in my opwel elke keer as ek my neus uitsteek (my vrou reken dit het liewer te doen met “traumatiese kinderjare”). En dieselfde warm slaapsak het veroorsaak dat die opstaan die volgende oggend maar baie traag was.

 

Sondagoggend waai daar ‘n wind wat voel of dit direk van die suidpool af kom, en dis duidelik dat die beplande poging om almal via ‘n maklike klim bo te kry, waarskynlik nie ‘n goeie plan is nie want dit sou ‘n hele paar ure neem en verkluiming klink nie lekker nie. Daar word besluit om liewer iets te doen waaraan almal kan deel hê, en ek en Louis prakseer ‘n ± 40 meter lange abseil teen een van die kranse af. Ten spyte van die koue en intimiderende hoogte kon almal die moed bymekaar skraap om daar af te gaan, iets wat gewoonlik nie eers na ‘n lang gesmeek gebeur nie.

 

Na die abseil pak ons op en begin elkeen so teen sy eie pas die stap terug motors toe. Sommige moet die laaste stuk in reën stap, maar ten spyte daarvan is ek seker dat almal sal saamstem dat die Towerkop-ervaring vir baie ongemak kan opmaak.

 

Towerkop het my betower. Ten spyte van my vooropgestelde idees oor ‘n gestappery, het ek moontlik die stap selfs meer as die stappers geniet. En ek het nie eers kans gehad om te klim nie!

 

 

 

 

Dertien Tygerbergers het die Morawiese dorp stuk-stuk Vrydagmiddag betrek.  Die naweek se verblyf was in ‘n ou rietdakhuis wat dateer uit die laat 1800’s.  Dit het net met basiese geriewe, net soos die grootouers van die Smith familie dit agtergelaat het met meubels, potte en panne, die hele kaboedel.   Na ‘n gesellige braai en nuwe ontmoetings, het ons gou, soos dit hoort by natuurmense land en sand gesels.

 

Vroeg Saterdagoggend het die groep die 16 km sirkelroete aangepak, met kort opdraend na die plato waar ons mooi rotsformasies teegekom het, soos groot paddastoele, rots-arende, skilpaaie; jou verbeelding speel partymaal ook maar sy rol in herkenning van vorms.

 

Die veld was nie op beste nie na die droë maande wat ons beleef het.  Met die vorige stap het die proteas en heide, met die bergstroompies en watervalle hul beste voet voorgesit.   Hierdie keer was alles droog; geen water beskikbaar.  Nogtans het die landskap en vergesigte vergoed daarvoor, met rotsboë en ‘n bietjie klim en klouter.

 

By die “kloktoring” formasie is ons kragte weer opgebou met verversings.  Dit was koppie op koppie af net soos die padwysers aandui.  Middagete is genuttig op ‘n plato met nog ‘n pragtige rotsboog en ‘n skeur waardeur jy ongeveer 50 m ondertoe kyk van waar jy op ‘n oorhang gestaan het.  Weer het ons die pad gevat al op die plato met sy boesmantekeninge en waar jy weer jou verbeelding oor die rotsformasies kon laat gaan.   Jammer die graffitti het sommige van die tekeninge ontsier.  Soos dit pas by ‘n bergstappers, is daar ‘n stukkie “bundu bashing” gedoen, met teenkanting van die 2 jong dames in die geselskap.  Nietemin was dit ‘n heerlike gemaklike stap en die weer was uitstekend, die geselskap was van die beste.

 

By die huis het ons die soetsuur lemoene geproe, met af en toe ‘n paar baie snaakse gesigtrekke.  Die aand het ons die braaivleisvure aangersteek en lekker gesels oor ons wedervaringe in die berg.  Na ‘n heerlike maaltyd, het almal verkas bed toe.

 

Sondagoggend is ‘n kort staproete anderkant die vallei  gedoen tot bo-op Piketberg.  Die jongspan en Christiana het verkies om ‘n aanbod van Mike Smith te aanvaar om met die 4X4 roete die berg aan te pak, met heelwat avontuur en gegil soos hulle dit geniet het.

 

Jammer genoeg het die naweek weer te gou verbygegaan; ons moes maar weer oppak huis se kant toe na ‘n heerlike gesellige verfrissende naweek.  Dankie aan almal wat dit meegemaak het.  Ek dink die jongspan sal nie gou hierdie naweek vergeet nie.

 

 

 

Nadat verkoues ons spannetjie laat krimp het tot ‘n steeds entoesiastiese ses, het ons uiteindelik in die pad geval na Riversdal!

 

Vrydagaand het ons gesellig gebraai by die tolhuis, terwyl Sleeping Beauty, in haar mistige mantel, stil oor ons gewaak het.   Saterdagoggend was ons om en by 8 uur gereed om ons avontuur te begin.  

 

Na ‘n stewige klim, met ‘n geniepsige sonnetjie bokant ons, is ons bo-op die kruin.   Wat ‘n pragttige uitsig was dit nie!   Nieteenstaande die feit dat daar ‘n  groot veldbrand was, was die omgewing nog steeds baie mooi.    Daar het ons eenvoudige “snackies” geniet, wat geproe het soos sjampanje en kaviaar!   My gekookte eier en nartjie het ek in een hap verorber en glo my, dit was koningskos!

 

Om 13 km opdraand te klouter beteken natuurlik dat jy weer 13km afdraand moet klouter.    Met bewende bo-bene en onstabiele knieë,  was ek dankbaar om weer by die tolhuis aan te kom.    Tussen jou en my, ek was op daardie stadium meer as gereed om maar tou op te gooi – ‘admit defeat’, en maar alleen te wag by die tolhuis tot Sondag.    Maar ‘n uur later, met ‘n lekker vol maag en aanmoediging van die span, was ons weer oppad.   Dié keer met sakke die helfte so groot soos ek!

 

Anders as wat ek verwag het, was dit ‘n pragtige en lekker stap!   Weer lekker steil, maar die bene is toe al ingebreek!   Behalwe vir drie seer knieë (myne en Johan s’n) het ons ongedeerd by ons pragtige oornag huisie gearrivieer.   Niks kon kersvashou by die verfrissende bad in die rivier, en ‘n stomende koppie warm koffie vir die moeë lywe nie.   Jy kon sommer voel hoe die ‘stress’ van die stadslewe van jou skouers afval.    Die beste was egter om aan die slaap gesus te word deur die gedruis van water langs jou en die reuk van fynbos in die lug.

 

Sondagoggend was die bene maar baie seer en styf, maar die avontuurlustigheid was geensins gedemp nie.   Ons moes besluit of ons dieselfde roete wou terugstap en of ons liewer ‘n ander roete, wat volgens informasie baie onbegaanbaar verspoel is op groot dele, wou probeer.   Natuurlik kon ons nie die versoeking weerstaan om laasgenoemde roete te volg nie.   Na byna een en ‘n half uur se’stap-der-staanstil’, het ons besef dat ons maar ‘n pad sal moet OOPSTAP!   Die oorspronklike pad was erg verwaarloos en feitlik heeltemal toegegroei.  

 

Gevaarlike styl af- en opdraande deur skerp bosse en takke, op onstabiele klipperige grond, was genoeg om die adrinalien ‘n bietjie te laat pomp en jou te laat vergeet van die moeë bene!   Na dié rowwe deel verby is, lê daar ‘n rustige en ontspanne 9km voor wat kronkel deur pragtige fynbos en ‘n heerlike middagete met ‘n keuse van verskeie watervalle.   Die laaste 4km was met die teerpad terug tot by die tolhuis, wat baie goed was vir die seer, en bewerige spiere.

 

Alhoewel ons net 6 was, was die stap en geselskap vir my, die amateur, verskriklik bevredigend en verrykend.   Daar in die natuur raak dit stil hier binne-in jou en voel jy klein teenoor die grootheid rondom jou.    Jy kom moeg en seer terug maar ook vernuwe en jy sien weer kans vir die alledaagse ‘rat-race’!

 

Baie dankie aan my spannetjie wie dit vir my so lekker gemaak het asook vir julle samesyn en aanmoediging.    Dit was vir my die begin van ‘n opwindende nuwe sport!

Tot volgende keer!

 

 

 

 

 

 

 

Vrydagmiddag het 4 Kritzingers, 2 Buckles, Christo Dippenaar, Frans Viljoen en Elza Geldenhuys na Swellendam  se karavaanpark vertrek om daar te oornag voor die stap die volgende dag. Tente is gou-gou opgeslaan en die vuur aangesteek om in die regte stemming te kom vir die naweek.

 

Saterdagoggend het ons na Somersets Gift vertrek en met die nuwe eienaar kennis gemaak. Ons het in ‘n baie sterk wind begin stap en die uwe het toe al begin profeteer, maar saam met die groep die rivier oorgesteek en die steil paadjie die Voorberg begin uitklim. Die paadjie het na ‘n tyd heeltemal verdwyn en gelukkig het die wind darem afgeneem. Ons het deur die dig begroeide gebied gestap en pragtige heide, sewejaartjies en ander veldblomme het die veld in ‘n blommeprag omgetower. Ons vroumense het maar gekerm oor al die skrape wat ons in die proses opgedoen het en die steiltes wat ons moes uit.

 

Langs die roete het Gerrit natuurlik weer al wat ‘n uitheemse boomsoort is wat vernietigbaar was, uitgeroei – darem met die hulp van die groeplede. Amper bo het die wind weer stormsterk gewaai en ons moes omtrent spook om regop te bly. Hannelize het al gillend aangekom nadat die wind haar sommer gelig het en weer ‘n paar tree verder neergesit het. Ons besluit toe om maar aan te stap tot by die skuiling en daar middagete te geniet.

 

Gelukkig was die skuiling heeltemal beskut teen die wind en kon ons toe heerlik middagete nuttig. Sommige het ‘n middagslapie ingekry en ander het die omgewing verken. Frans, Christo en Elza het die wind trotseer en nog verder opgeklim terwyl die res van ons rustig verkeer het . Ek het eintlik gedink ons moet maar weer berg-af nadat reën voorspel is vir die nag en die volgende oggend. Gelukkig het die res nie daarvoor kans gesien nie en het ek my maar berus om enige weer die nag en die volgende dag te trotseer. Ons en die Buckles slaan toe tene op onder die oorhang en die ander drie kruip toe net diep onder die oorhangrots in. Daar het toe net ‘n paar druppels reën die aand geval.

 

Sondagoggend was ‘n heerlike, windlose, koel  oggend en was ek baie bly ek was toe nog in die berge. Ons het in heerlike koel weer, ideaal vir stap, die aftog aangedurf en ‘n bietjie hakeas uitgepluk en ‘n ander roete af gekry . Onder by die rivier het ons toe eers heerlik geswem voordat ons middagete geniet het en die terugreis aangepak het.

 

Die Swellendamberge is pragtig in September en dit is ‘n gebied wat beslis meer gestap kan word. Dalk sal ons paadjies dan ook nie so maklik toegroei nie en sal ons nie met langbroeke hoef te stap om ons bene mooi te hou nie.

 

 

 

 

Christo Dippenaar het maar bietjie gesukkel met burokrasie, soos telefoonboodskappe gelaat en nie antwoord gekry nie. Gelukkig is hy ‘n deeglike man wat dinge lank genoeg vooraf reël om sulke bultjies te bowe te kom. Ons vertrek te voet vanaf die parkeerplek onder die akkerbome in Greyton om 9-uur. Koel dag, nie steil op nie en ook nie te ver op nie, hoewel mens op dag 2 met die terugkeer respek gekry het vir hoe hoog jy wel so maklik geklim het. Verby daardie eerste nek, klim jy 200 + meter weer af, nou-eers in die kloof self: steil aan weerskante en onder-in net breed genoeg vir die stroom water, met  GROOT berge weerskante. Ver voor (seker so 5-8 km) sien jy die eindpunt as nog ‘n nek: dis waar oom Barry se paar netjiese huisies staan. Een het ons naam op gehad: Dippenaar.

 

Jare gelede, toe beide Greyton en McGregor nog lewensvatbare bevolkings van jongmanne had, het die twee dorpe se rugbyspanne hierdie staptog moes aflê om teen mekaar te gaan kragte meet – mens aanvaar dat hulle darem al die vorige dag gou oorgestap het, want dis 4-5 uur soos ons geloop het, hoewel ‘n fit jong laitie dit seker in twee uur kan afdraf EN dalk nog ‘n ‘game’ speel as hy so bietjie gerus het. Destyd se mense het ook mos nie vir geld en skares gespeel en Boeings gery soos dit vandag gaan nie.

 

In die middel van die kloof-deel is daar die bekende watergat: diep, en omtrent 30 m in deursnit. Twee ander groter groepe het ook die kloof gestap, maar ons was gelukkig eerste by die watergat. Nog nie somer genoeg gewees om regtig  te swem nie, hoewel party paslik ontklee en probeer het. Die laaste skof voor die McGregor-kant het mens die keuse tussen die scenic- en die historiese roetes. Ons het lg. op dag 2 gedoen: laer af in die kloof en regtig mooi. Die historiese roete is steil en loop uit op die padmaakprojek wat baie jare gelede laat vaar is. As mens die kranse en afgronde sien, kan jy darem verstaan waarom die pad nooit klaargekom het nie. Goed so, anders sou die kloof nie meer vandag gewees het wat hy nou is nie. Snaaks dat mens nou so sukkel om van die karre af WEG te kom…

 

Die strooidakhuisie het lekker geslaap, daar is lekker gebraai met die oom se verbasend-potent-hout, en ddar was gekuier en dit was weer duidelik waarom mens aan die bergklub behoort. Die terugstap was warmer maar nie ondraaglik nie, en die op-en af het gesorg dat mens nie met seer bene gesit het nie. Sal dit weer doen – dankie Christo !

 

 

 

AFSLAG BY STAPWINKELS

Weet jy dat jy met jou BKSA lidmaatskap afslag vir kontant kan kry by sekere winkels?   Afslag wissel tussen 5-10%.  Vra mooi en kyk wat jy kan onderhandel.   Hou jou ledekaart byderhand.   Cape Union Mart, Basecamp.

 

BERGREDDING

Enige persoon wat belangstel in Bergredding  (om te help; nie om gered te word nie!!) kan Claude Steenkamp bel  082 928 3106. 

 

RUGSAKKE BESKIKBAAR

Die klub beskik oor ‘n aantal  rugsakke (H-raam) wat kosteloos aan lede beskikbaar is om te leen.  Nogal nuttig in ‘n noodgeval as jy skielik ‘n rugsak kort.  Kontak Charlie tel 913 5751

 

VIDEO LIBRARY

A large selection of videos which can be borrowed from the Cape Town Section Library.    Philip van der Spuy,  Honorary Librarian, Cape Town Section, Tel 794 1891.

 

SANGBUNDELS

Daar is nog ‘n klompie Tygerberg Sangbundels by Carl Lombard beskikbaar, heeltemal GRATIS!  (Ons moet dalk weer begin sing.  Wat van ‘n stemtoets voor jy kan lid word!)

 

SAA VOYAGER scheme

If you have a Voyager number, please make an effort to supply the Honorary Secretary, Jenny Paterson (secretary@mcsa.org.za),  with your name, membership number and Section as well as your Voyager number. There is no adverse consequences whatsoever for a member vis a vis your personal Voyager account, but there is a small "top up" advantage for the Club's Voyager account.

 

NEW ON THE BOOKSHELVES (or soon to be)

SERPENT SPIRES - by Duncan Souchon.

A coffee table book on the last 50  years of mountaineering in the Berg - 144 pages, 70+ colour pictures, 7 B&W  pictures, illustrations, maps, routes - is being published by Blue Mountain  Publishers. Pre-order before 31 December 2003 at 20% discount ie at R210 and

 you will be entered into a draw for a Karrimor Alpinist backpack and a First  Ascent fleece jacket. Contact Duncan Souchon (serpentspires@iafrica.com) for  more details about ordering.

 

 

 

 

 

Klubaand en oorslaap op Onrus: Saterdag 8 November 2003

 

Let op dat die datum van Vrydag 7 November na Saterdag 8 November verskuif is.

 

Tydens die vorige stap op Maanskynkop het ons die Vrydagaand op Onrus geslaap en was daar 'n voorstel dat 'n klubaand op Onrus goeie afwisseling kan wees.

 

Vir die wat nie weet nie Onrus is net voor Hermanus en is dit ongeveer 1uur 15 minute uit Tygerberg omgewing. Aangesien dit ongesond is om laataand na 'n lekker kuier huis toe te ry word voorgestel dat daar oornag word en sal ons 'n dagstap vir die Sondag reel om die ryery die moeite werd te maak. Indien mense vroeër wil deurkom kan ons Saterdagmiddag ook gaan stap om die aptyd te wek.

 

Die venue is Demperstraat 25 en is daar slaapplek in beddens vir 11 met genoeg plek vir matrasse op die onderste of boonste stoep of opslaan van tentjies op die grasperk of slaap onder die sterre.

 

Die reelings is kortliks soos volg:

 

Saterdagmiddag stap. Vertrek 14H00 vanaf Demperstraat 25 en stap die 12km kuspaadjie op Hermanus vanaf Grotto beach tot by die nuwe hawe met 'n teebreek by 'n koffiewinkel naby die ou hawe.

 

Saterdagaand: Klubaand. Bring en braai vanaf sononder (so ongeveer 7.00nm) tot middernag.

 

Sondag: Dagstap met eie middagete in Fernkloof.

 

Net 'n laaste opmerking. Dit is primer 'n klubaand en nie 'n 'n stapnaweek nie. Die stappe mag dus vir swem of kuier geruil word vir die wat dit so verkies.

 

Bel en bespreek asb vroegtydig by Johan of Elmien by Tel 981-3860 of 083-235-5355

 

 

HEXRIVIER TRAVERSE:  13-16 Desember 2003

 

Charlie Buckle soek nog tawwe Tygertiere om saam te stap.    Die roete beloof om baie  mooi en indrukwekkend te wees.  (Al gehoor van “the rugged Hex”?)  Bel hom by 913 5751 (H)