DIE BERGKLUB VAN
SUID-AFRIKA
AFDELING TYGERBERG
POSBUS 4572
Oktober
2005
GESAMENTLIKE STAP BY TURRETPIEK: LEIER CHARLIE BUCKLE
Die gesamentlike stap
vind plaas 12-13 November 2005 in
die Wydekloof (Turretpiek) omgewing
in die Koue Bokkeveld. Die stap is op Bergklub eiendom; geen permitgelde dus
nie. Stappers moet matig fiks wees en daar is effense hoogteblootstelling.
Bring swempakkies (of niks); daar is lekker swemplek. Pragtige uitsigte op die
omgewing en die Olifantsriviervallei.
Die groep vertrek
Saterdag 12 November om 7h00 van Charlie se huis. Saamrygeld R80 (of jou
eie kar) . Bel Charlie vooraf 913 5751.
REUNION –
In kort: Vier lede van ons klub (Carl en Sandra Lombard, Elza
Geldenhuys, Altus de Wet en ‘n amper-lid (Marietjie Vercuiel) het
onlangs vir 6 dae op Reunion gaan stap, paar dae rondgeloop en ry, en sommer
nog 3 dae op Mauritius gaan rondhang. (vir diegene wat nog wonder:
Die
voller verhaal (maar hy
Dag 1: 18 September
Op
Ons ry met die baie goeie
plaaslik busdiens na Cilaos. Die pad volg eers die weskus al lang klein
dorpies. Die bus stop “all stations” om hier en daar passasiers op
en af te laai. Ons verkyk ons aan die omgewing. Die kant van die eiland is
droeër: Grasvelde met baie palmbome. Nader aan die Suidkus raak die wêreld
sagter en groener. By
Die pad begin styg teen
steil berghange op. Dit raak ‘n enkelbaan en maak dosyne sig-sags bo
duiselingwekkende klowe. Een draai is so skerp dat die bus ‘n
driepuntdraai maak om daar verby te kom (altyd!) Langs die pad stop die bus
weer by gehuggies om 2,3 mense op te laai.
Ons kom teen laatmiddag
in Cilaos aan; koek so nat hoeners op ‘n klein stoepie saam. Sandra se
vlot Frans kom weer tot ons redding: Ons kry die “Gite”
(bergherberg) hoër op teen die hang op die rand van die dorp.
Die Gite is ‘n mooi
houtgebou met ‘n pragtige uitsig oor die dorp. Ons slaap in ‘n
slaapsaak met so paar ander mense.. Dis geen probleem; almal is baie bedagsaam
en teen 21h is die plek doodstil; ek dink ons groepie het seker die meeste
geraas.
Ons begin stap die oggend
vroeg. Na ‘n aanvanklike (onnodige) “scenic route” begin die
voetpad skerp teen die die voethange van Piton
Des Neiges. Die pad gaan deur deur bosse Dacrydium (‘n tipe sipres), hoër op word die veld soos
fynbos. So teen middag raak dit betrokke en ligte reën begin val. Na
ongeveer 1500m se opklim bereik ons ‘n nekkie van waar ons Caverne Dufour
in die miswolke kan sien. Dit was altyd ‘n ou gebou. Tans word dit
egter oorgebou, die egter nog nie klaar nie en stappers slaap in
semi-permamente tente, elk met 8 beddens. Dit was maar beknop en ons het maar
buite gekook en kuier.
Ons staan die oggend baie
vroeg (4h30) op om Pieton de Neiges
te klim. Dis die hooogste pike op die eiland 3071m, ‘n oorblyfsel van
die vulkaan. Die plan is om die piek te bereik voor die daaglikse wolk
daaroor vorm. Dan moet ons ook weer aanstap tot Hellbourg, 9 km verder en
1500m af!
Die weer het egter teen ons gedraai; wolke het vinnig
saamgepak en dit het sag begin reën. Vasberade begin ons stap. Na so halfuur
kom groepies mense egter van voor terug, mens sien hulle kopliggies van ver
al. Hulle het ook omgedraai agv die weer. Na gewik-en weeg draai ons om
‘n ‘n halfuur later lê almal weer in hulle donse met ‘n
gemengde gevoelends.
So teen 8h00 val ons weer
in die pad; na Hellbourg waar ons volgende Gite is. Dit reën heeldag en daar
is geen skuiling nie; ons
Teen laatmiddag bereik
ons dit Gite in die dorpie: ‘n pragtige huislike plek. Dis eitntlik
‘n ou Kreoolse woonhuis. Die gasheer is Christoff. Met sy paar woorde
engels help waar hy
Die lekker plek was net
die regte ding op die regte plek!
Ons besluit om bietjie te
“crook”. Ons neem ‘n bus na Le
Belier wat ‘n lang stuk stap sal uitskakel. Uit die
busvenster sien mens baie van die leefwyse van die mense : die groen landskap;
klein huisies, suikerriet, landerye, kleurvolle dorpies. Pragtig.
Ons begin stap so 12h00.
Ons is lui en dis warm. Maar die omgewing is pragtig. Ons stap in ‘n
woud van tropiese plantegroei, boomvarings en digte bosse. Oorkant vallei sien
ons Pt. Des Neiges by tye deur
‘n wolk-kombers. Ons beur aanhoudend opdraend na Col de Fourche. Van hier het mens
pragtige uitsigte oor die “cirques” aan beide kante (‘n groot
vallei-kom wat gevorm het toe die flanke van die oer- vulkaan ingestort het)
Die pad daal na La Nouvelle; ons
eerste dorpie sonder paaie (regtig). As gevolg van die terrein voertuigpaaie
nie tot hier kom nie; die pad eindig so 4 km op ‘n berg-nek. Van hier
moet alles gedra of per helikopter gevlieg word.
Naby ons Gite is
‘n winkeltjie en ons gaan vertroos onsself teen sononder (in die koue
mis) met ‘n paar Dodo biere
en Lays “chips”. Die
aand maak ons maar self stapkos en eet op ‘n stoepie buite ons kamer
(dalk te veel geraas; die bure het gekla)
Die voetpad daal vir
‘n paar uur af tot teen ‘n blou river. Op plekke is dit erg steil,
maar die voetpad is goed gebou met lere en vashouplek waar nodig. Die hele dag
sien ons helikopters vlieg wat die afgeleë dorpies bedien. En groot
spinnekoppe (soos ons tuinspinnekoppe) hang tussen takke langs die voetpad.
By die rivier swem ons
lekker en eet ons middagkos. Dan styg ons weer steil na “Le Bronchard” ‘n plat
bergie naby ons volgende dorpie, Roche
Plate.
Die dorpie hang aan
‘n skuins bergwand. Dit word geskei deur ‘n paar diep klowe
waaroor mooi houtbruggies strek.
Die oggend klim ons teen
‘n steil hang tot teen hoë kranse. Die hele dag dag kry ons berg-atlete
(so 200 in totaal!) van voor. Die manne draf die bergpaaie met ‘n liter
water of twee en energiestafies; hulle oefen hard vir ‘n opkomende
kompetisie.
Middagete is ons by Le Trois Roche (die drie rotse). Dis
‘n pragtige plek met groot ronde rotse, plat klipplate en ‘n
waterval wat in ‘n diep ravyn stort. Pragtig, ook gevaarlik. Ons verkyk
ons en neem fotos.
Later stap ons aan en
doen ‘n swempie in die koue rivier. (Vra vir Martietjie oor die padda in
haar rugsak)
Teen laatmiddag bereik
ons Marla: nog ‘n klein padlose dorpie. Ons bly in Madame Cesar se oulike huisie-gite in ons
eie kamer. Die aand vaar ons die stad binne, “lipstick” en al
“you never know your luck in a big city” (Elza) ; maar keer 15
minute later terug weens gebrek aan naglewe! (Speel toe maar
“Helikopter”; vra Carl)
Ons ruik huis en die pakke is baie ligter. Ons styg vinnig
die sowat 500 m na die nek (
Die teerpad is hard ons ons voete, maar neem ons vinnig na
die dorp. Ons slaap weer in die “hout” gite. Na ‘n lekker
warm stort het ons weer energie om die mooi dorpie vir oulaas te voet te
verken. Ons eet heerlike broodjies met hoender en gesmelte kaas.
Ons neem weer die geel bussie uit Cilaos na die kus. Die
keer is dit mooiweer en ons verkyk ons aan die bergomgewing en die mense se
bestaan tussen die berge. Van hier huur ons ‘n bussie waarmee ons die
Suidkus verken. Die landskap is baie meer groen en tropies. Ons koop
vanilla-peule by ‘n vriendelike handelaar langs die pad. In hierdie deel
van die land is daar sporadiese vulkaanuitbarstings en lawa vloei gereeld vanaf
die berg, oor die pad tot in die see. Die jaartalle van die vloei is goed
gemerk en mens
Ons ry ook deur die dorpie Ste. Rose, waar die lawa presies
teen ‘n kerkie gestop het. Dit word as ‘n wonderwerk beskou.
Die pad lei verder deur suikerriet en pynappellande en klim
op na Bourg Mourat. Hier mik
ons vir die Gite De Volcan wat as
basis dien vir uitstappies na die Pieton de
la Fournaise. Die Gite is in koel mis gehul. Ons spandeer die aand
voor ‘n kaggel voordat ons inkruip (in die vol kamer).
Die weer lyk weer sleg:
ligte reën en mis. Ons is (weer) vasberade is begin stap. Die voetpad klim
eers op teen teen die hang van die vulkaan en daal dan na die kratervloer.
Spoedig is die wereld toe onder mis; so koud dat ons vingers te dom raak om
fotos te neem. Ons volg egter wit merkers tot op naby die hoogste punt. Ons
By die Gite trek ons eers
droë klere aan voor Carl vir ons heerlike warm koffie en sjokoldae koop.
Dankie Carl – dit was heerlik!
Die middag ry ons berg af
en besoek die vulkaan museum op Bourg Mourat; baie interessant, die Engelse
inligting is net baie afgeskeep.
Ons gee die motor terug
(na ‘n klein gesoek) en kry weer ‘n bus terug
Die dag vlieg ons na
groen
Ons hang die hele dag
naby die hotel rond, ry op ‘n glasboomboot en snorkel. Die
“girle” probeer “tan” ; maar reën sopnat en gaan lê
liewer in hulle beddens!
Ons onderneem ‘n
dagtoertjie na die noorde van die eiland: Ons besoek Pamplemousses tuine
– bekend vir waterlelies met massiewe drywende blare. Daarna besoek ons
Die middag spandder ons
‘n paar uur by Grand Baie (Groot Baai). Ons swem stap, “shoppe”
party “para-sail” en die laaste paar uur worstel ons deur smal
straattjies en druk verkeer terug na ons hotel.
Die aand is daar ‘n
heerlike “Barbeque Buffet” wat die vleiseters se vleisluste tem.
Ons moet vroeg opstaan en
‘n vinnige ontbyt afsluk om betyds by die lughawe te kom. Vir oulaas
neem ons taxu ons tussen die groen suikerplatasies deur dearsoor die klein
land.
Ons ete die laaste aand
by ‘n Kreoolse Restaurant: heerlike kos: varkblokkies in ligte
kerriesous, met rys, lensie en “salsa”. Hiendersosaties en selfs
“steak”.
Ons is veilig vroeg op
die lughawe, koop laaste geskenkies en vlieg teen 10h00 terug na
Hierdie
“trip” was heerlik. Ek dink ons
Deur:
Cedarberg Sneeuberg October 21-23
2005
Frontrunner
: Johan Botha, Scribe : Dennis Lange
Ever since I first saw
Sneeuberg 25 years ago I've wanted to climb it. Johan was the one chosen to
escort me to it. Attempting to build his muscles, Johan lugged our luggage over
to his amazing new Kombi which is like a Rolls Royce inside, except that it
doesn't have a toilet under the driver's seat.
One needs to study the
instruction-manual to determine how to close the door and put on the seatbelt.
So many gadgets to play with; I took a liking to the temperature-control, much
to the consternation of Elmien when I turned it down to 0°C. Just before the
turn-off to
Next year's Kombi might
have a built-in telescope. A helicopter stood in the road. We hovered around
until Johan motioned to us to get back into his 4motion to ride across farm
fields, bypassing the long line of cars.
As we drove through the
scenic mountain-pass the passengers demanded that I remove the blind which I
had put up to block their view.
We camped at
Six more mountaineers
arrived. I tried to memorise their names but it was a strain on my brain.
Next morning we
positioned one vehicle at Uitkyk, near a strange sign that said
"Prik", then proceeded to Eikeboom. Johan kept re-parking his machine
until he found the perfect spot. Monk would have approved.
I don't know why we put
on sunblock - it all gets sweated off within half an hour.
Johan made it look easy
to organise 11 climbers, but I know that it's actually impossible. Below that
cool exterior I'm sure that he was worried sick about us all (why else would he
make us sign that indemnity form ?).
The problem with
following the person in front of you is that if he gets lost, so do you. So
intent was Johan on cutting the spoor that he never saw us go astray. Next
year's model leader will come with rear-view mirrors.
Irene managed to find
some water to fall into, and eventually caught up with us with a big smile on
her face (how else can one smile ?). When Annelie exclaimed "Kalkoentjies
!", I immediately looked for turkeys. Why does Frans carry a botanical
book when he already knows it all ?
That afternoon 10 of us
set off to climb
The accent on the last
50m of the ascent is on route-finding. There are plenty of beacons where you
don't need them, but none where you do. A tricky scramble up an uncairned
chimney is followed by a leopard-crawl through a tunnel, an exposed shelf and
narrow crevices. For some reason there are no handholds and footholds where you
need them. The majestic Sneeuberg stands at 2026m (6,647 ft.) but this was not
enough altitude for a couple of dagga-rokers (in another party) who were
smoking pot to get high. I get high on
The summit is not
particularly spacious; one has to tread carefully. It gradually dawned on us
that in reaching the top we had created a problem for ourselves : we now had to
get down ! It was very decent of people to help each other during the descent,
but we were cross that there wasn't time to visit the Maltese Cross.
Irene fell before
nightfall. Bearing in mind that the path down is like walking on ball-bearings,
I'm not surprised she took a tumble. She didn't break any of her 206 bones.
Then we all fell in line and hotfooted it back to camp.
Another group had decided
to sleep with the mice in the hut so we camped nearby, 7 on one side of the
stream and 5 on the other - not quite as balanced as Monk would have liked.
A chilly breeze had come
up. 2 women and Frans washed in the icy river, but not at the same time. I've
never really understood the concept of washing - tomorrow you're going to sweat
again, so why bother ? If you go to Everest you don't bath for months. But if
you're a masochist then by all means take an ice-cold bath in the freezing
wind.
The next day the clean
and the unclean weaved between burnt protea bushes as our intrepid trailblazer
lead us through Noordpoort, past Slangvlei, along Uitkykrivier,
The tough Tygerbergers
carried cucumbers, tomatoes, yogurt and bottles of wine, whereas this miserly
Capetonian travels light with dried-out old biscuits. Anyway my mind was more
on Elmien's bikini. I wanted to ask Frans whether we were really made of dust,
or whether we are such stuff as dreams are made of. Eventually we reached the
"Prik" sign at Uitkyk. While cars were fetched I found myself with 4
gorgeous women at a pool. As desperate as I was to impress them I simply could
not get more than my toes into that icy water.
Maretha fell asleep when
I read this to her. When she woke up I read it again and she fell asleep again,
so maybe it's a bit boring.
Those who managed to
avoid being mentioned are Dirk & Reline, Andy, Gerrit, Kobus and Elsa.
The End.
GESOEK: REDAKTEUR VIR BERGNUUS
“Bergnuus”
soek ‘n nuwe redakteur vanaf 2006. As jy belangstel: kontak asb Carl
Lombard (Voorsitter) of Altus de Wet 913 1500 (huidige redakteur).
‘n
Lekker geleentheid vir iemand wat
Bietjie min belangstelling
gewees vir hierdie stap (ver, duur en dalk koud?) maar 6 mense het die ding
aangepak en deurgesien, tot groot bevrediging. Ja, mens ry meer as 900 km en
dit is maar koud in Juniemaand bo-op die Swartberge, en die koste is maar hoog.
Lees verder en besluit self of dit die moeite werd was. Ons het almal
saamgestem dit was nogal.
Ons ry op Jeugdag nie te
erg donker-vroeg nie en eet ontbyt later in Barrydale, en ry daarna verder in
die Kleinkaroo langs. Voor Calitzdorp links is daar ‘n kortpad Kangogrotte
se kant toe – ‘n baie mooi roete deur die mooiste plase en
B&B’s langs die pad, met so ‘n Hole in the Wall eenkant teen
‘n heuwel. Mens verlang na ‘n tweewiel-ding om hier mee te ry. By
de Hoek kampeerterrein naby die grotte aangekom, word demokraties besluit om
ter wille van die koue liewer uit te chicken en ‘n chalet te huur in
plaas van tentslaap.
Dapper
stappers voor Bothashoek hut, Dag 2: Agter Charlie, Freda, Jan, Ferdie.
Voor:
Drie van die geselskap
‘doen die grotte’ die middag en bring daarna een motor weg berg-op
en los hom by Ou Tol bo-op die Swartbergpas. Dis nou vir die terugkomslag
Sondag. Die ander drie het baie moeite om vuurmaakhout te koop/steel/in die
algemeen te verkry, maar ons het die aand lekker vuur, en braai en gesels
lekker. Winteraande is lank en koud sonder vuur. Ons slaap luuks op dik
matrasse teen R37,50 per kop. Warm storte en spoeltoilette.
Vrydagoggend teen ½ 9
begin die stap na Gouekranshut 1000m hoër en 13 km die berge in. Steil aanvanklik
maar later nogal ‘n geleidelike helling wat mens die indruk gee jy loop
gelyk, tot Frieda se vreugde. Drie voorlopers van ‘n ander groep steek
ons verby, wag nie vir hulle maatjies by die vurk nie en verloor so mekaar,
selfs oor huweliksgrense heen. Die sonnetjie skyn heeldag lekker warm, die
berge is mooi, en en ons lê soos dassies rond die laaste deel van die middag
by Gouekranshut. R60 per kop hierdie keer en die matrassie is dun. Lekker hut
met ingeboude rots-’features’. Hier weer lekker groot vuur gehad.
Koue storte en spoeltoilette.
Saterdag was koud en bewolk. Net een roete na
Bothashoek-hut 15 km jeeptracklangs. Weswaarts. Dit ysreën, gedra in ‘n
80 km.h wind wat ampertjies vir Elza van die berg afgewaai het. Sleg. Koud.
Maar mens loop maar aanhoudend en ons lê die hele pad af teen 4,1 km/h
gemiddeld. Dus middeldag al by die hut. Nat en koud, maar die sonnetjie kom
weer skamerig uit later, en ons kry baie klere-goed weer soortvan droog. R60
per kop alweer. Die ander groep het mekaar nou weer gekry. Hulle het nie ekstra
skoene nie en loop die hele tyd kaalvoet of in ziplocksakkies rond. Moet nog
leer van die berge, dit was hulle eerste stap. Koue storte en spoeltoilette.
Sondag is weer lekker
mooiweer met min wolke, en ons stap via die kruinroete, 12 km. Dis bokant die
helling waarteen die Swartbergpas uitklim en mens eindig by die pas se bopunt.
Heelwat op en af, maar dit is baie mooi. Ons kyk van so net onder wolkbasis af
na die Groot Karoo in die Noorde, die Klein Karoo in die Suide, en die pad na
die Hel in die Weste, anderkant die pas. Ons maak weer motors bymekaar, eet
ietsie in Oudtshoorn en vat die lang pad huis toe. Nagswart laat tuis teen ½ 9
die aand eers.
Totale koste: R37,5 + 60
+ 60 vir slaap en R230 vir saamry = R387,50
Ferdie Botha
Agter-Tafelberg 6-7 JUNIE 2005
Kobus was die leier ,
want arme Christo het griep opgedoen. Ons het op `n baie koue en nat oggend in
die reën begin stap. Net Kobus, Andy, Denise (haar eerste naweek stap) en
ek. Na so twee ure se stap het dit ophou reën. Elke stroompie en rivier
het afgekom en die watervalle was asemrowend. Die Protea’s langs die
pad het geblom en die voëls was volop. Die rivier voor die styl opdraande was
so vol dat ons ons stewels moes uittrek en kaalvoet deur stap. Die water was
so koud dat dit jou voete eintlik gebrand het! Hier het ons toe sommer tyd
afgeknyp vir `n te een `n ietsie te ete om stamina te kry vir die lang
opdraande.
Na 3 ure bereik ons die
wankelende hang bruggie - die einde is in sig!
Dit was my eerste besoek
aan die hut. Ek is beïndruk met die moeite wat gedoen is om die hut te bou.
Die wete dat al die bou materiaal soontoe gedra is, bring net meer waardering
dat daar sulke toegewyde mens is. Dankie aan hulle.
Dit was bitter koud en
ons het die middag binne die hut deurgebring en deur die groot glas vensters
die rivier, watervalle en op `n keer sneeuvlokkies (wat val en smelt voordat
dit die grond raak) sit en bewonder . So nou en dan moes ons uit om te gaan
water haal of die Alpen Bliek te besoek (naam van die toilet)
Die toilet het natuurlik
sy eie inwoner `n groot spinnekop (flattie) wat net daar is wanneer Denise
soontoe gaan.
Die aand 7 uur kry ons
nog 3 onverwagte gaste. Die drie was bitter koud en moeg –(is van
Kaapstad afdeling en het 4 uur eers begin stap). Die een jong man was so
galante heer hy het sy vrou oor die volg rivier dra ! Die ander jong man van
die groep was `n rustelose slaper en het die hele nag ge-op en ge-af en
slaapsak uitgeskud. So sekere mense het min geslaap en ander het lekker
gesnork.
Die volgende dag was
heerlik sonnig. Ons het vroeg oggend gaan stap. Die rivier was in vloed en
ons kon dit nie oorsteek nie , toe volg ons maar plan B. Klim die berg agter
die Hut en bewonder die skoonheid van daar.
Na middag ete die lang
pad terug. Moes weer skoene uit trek om die rivier oor te steek. Ek het
vreeslik geskimp oor hoe die ander man sy vrou oor die rivier gedra het, maar
dit het op dowe ore geval!
Ons was so 4 uur terug
by die motors. Dankie Kobus, dit was `n lekker stap.
Van Irene Vermeulen
“A group of students were asked what they thought were the present
“
1.
3.
5. Empire State Building 6.
St. Peter’s Basillica
7.
While gathering votes,
the teacher noted that one student had not finished her paper yet. So she
asked the girl if she was having trouble with her list. The girl replied,
“Yes, a little. I couldn’t quite make up my mind because there
were so many.”
The teacher said,
“Well, tell us what you have, and maybe we can help.”
The girl hesitates, then
read, “I think the “
1. To see 2.
To hear
3. To touch 4.
To taste
5. To feel 6.
To laugh
7. To love
The room was so quiet you
could hear a pin drop. The things we overlook are simple and ordinary and
that we take for granted are truly wondrous! A gentle reminder - that the
most precious things in live cannot be build by hand or bought by man.
Met dit in gedagte wil ek
graag vra wanneer laas het jy jou ou vriend of vriendin gebel en genooi om saam
te gaan stap. Om weer die wonder van die berge te sien en voel, om weer die
voëls te hoor sing, met vriende te lag en gesels terwyl jy `n tydjie afknyp
vir tee. Daar is so baie klub lede wat weens werk, siekte, dood in die
familie of `n ander rede; baie lank laas in ons pragtige berge gaan stap het!
Ek en my man is redelike
nuwe lede (3jaar) en ken nie al die lede nie, so op sosiale aande luister ek
maar hier en praat daar. Dit het my opgeval dat daar lede is wat lanklaas
gestap het en graag weer wil fiks word, maar die motivering ontbreek, hulle
vra en skimp, maar word nie genooi om saam te stap nie.
Komaan stof af die rugsak
en haal uit die stap skoene en begin weer stap. Die berge wag.
Ons stap elke naweek as
die weer en gesondheid dit toelaat op of Sondag of Saterdag(afhangende van die
weer) As jy niemand het om mee saam te stap nie kontak ons. Ons is bereid
om stadig te stap of `n maklike roete te stap om die wat weer in die pas wil
inkom te akkommodeer.
Andy & Irene
Vermeulen
Tel/faks: 021-975-4901
e-pos:
sscc@cybertrade.co.za
Ledegeld
Kom nou mense: maak seker dat jou ledegeld betaal is :
kontak gerus ons Tesourier (Irene) iniden jy onseker is.
Irene
sê: Baie dankie aan al die lede wat 2005
se ledegeld reeds betaal het . Aan die paar wat nog nie betaal het nie wil ons
net weer herinner. Ons wil ook daarop wys dat Tygerberg Afdeling se jaar
eindig op 31 Desember 2005. Lede gelde vir 2006
Ons herhaal net weer die bank besonderhede:
Naam van
rekening: Tygerberg Afdeling van die Bergklub van Suid-Afrika
Bank :
ABSA
Tak en
takkode: Tygervallei 542-510
Lopende
rekening nommer: 11-0398-2347
Laat asseblief die
tesourier weet (per tel, faks. sms of e-pos) wanneer julle geld direk in die
rekening inbetaal. Vul asseblief julle van en naam in by deposito verwysing
op die ABSA strokies. Dit is `n probleem as daar geld inbetaal word en ons
weet nie van wie dit gekom het nie.
Irene Vermeulen,
Saunderstraat 25, Durbanville Tel en faks.: 021-975-4901
sel.: 072-30-33-200
e-pos: sscc@cybertrade.co.za.
MOUNTAIN USERS UNITE FOR COMMON GOOD
Representatives from
various organizations whose members enjoy the mountains, are getting together
to form a new group that hopes to represent all mountain users. The group has
had two meetings to date and is keen to involve more organizations at the next
meeting.
The group has adopted an
interim name, Western Cape Mountain Users Group, and hopes to act as a central
point for information, queries and issues that concern all people wanting to
make use of the mountains. This includes not only hikers and walkers, but also
rock climbers, mountain bikers, paragliders, environmentalists and 4x4
enthusiasts.
“We all make use of
the mountains, so we may as well cooperate amongst ourselves to reach agreement
or find some common ground before we approach the authorities,” said Rod
Prodgers of CRAG, Cape Runners Against Gravity, a trail running group.
Greg Moseley, Vice-chair
of the Table Mountain National Park Forum and recreational user portfolio
holder and also Chairman of the Cape Town Section of the Mountain Club of South
Africa, said “We may well end up operating in a similar manner to the
TMNP Forum, but will be dealing with broader issues that affect the Western Cape,
for example Cape Nature’s permit and fee system that currently acts as an
economic bar to many people.”
Other issues the group
hopes to address are access across private land, environmental issues and
encouraging young people to get into the mountains. “Young people are
the future of our clubs as well as the country and unless they appreciate
mountain areas they won’t take care of them,” said Kurt Dixon of
the Western Province Mountain Club.
The group urges any
organization with an interest in the mountains to attend the next meeting which
will be held on Thursday 18th August at 8pm. To register your
interest please contact Roger Diamond on 021 4832901 (o/h) or 021 4487597
(a/h).
DUIWELSPIEK : 31 JULIE 2005
Dis Sondagmôre net na
08:00 toe ‘n groep van 10 Bergklublede van die parkeerterrein by Rhodes
Memorial vertrek om Duiwelspiek te klim. Dis ‘n volmaakte sonskyndag
– een van daardie kristalhelder dae wat mens laat voel dat die lente om
die draai is…….
Die paadjie styg omtrent
onmiddellik vanaf die Rhodes Memorial en sommer gou-gou skuif die minder fikses
na agter. Dis eintlik terselfdertyd ‘n oefen-lopie vir Carl se
ekspedisie-lede na
Vanaf die Blokhuis lei
die roete feitlik loodreg teen die eerste rif uit. Ons is verbaas om ‘n
stapper met sy hond op die kruis van Mowbray Ridge aan te tref! Gelukkig het
hy besluit om nie die hond (of vir homself) verder te beproef nie. Daarvandaan
is ons sydelings teen die linkerhang van Minor Peak tot in die nekkie, waar ons
2 thars in die oorkantste klofie opgemerk het. Hulle het klaarblyklik die
uitwissingsprogram vrygespring!
Vanaf die nekkie lei die
roete linksom Duiwelspiek en is daar gedeeltes wat redelik blootgestel is
– beslis nie vir diegene met hoogtevrees nie! Die uitsig is egter
ongelooflik. Vanaf Muizenberg tot aan die Weskus! Ons is voor 12:00 bo, waar
ons dadelik wegval aan ons welverdiende middagete. Reline het duidelik oorvoorsien
en allerlei versnaperinge (selfs skuinskoek) word aan ons ander uitgedeel. Ons
wonder steeds waarom daar drie bakens op Duiwelspiek voorkom?
Christo het besluit om
die kontoerpad te volg met die teruggaan. Die berg is vol pragtige heide en
suikerbos. Weereens vergaap ons ons aan die wonderlike uitsig.
Terug by die motors
besluit ons eenparig dat Duiwelspiek weer op volgende jaar se program moet
verskyn: ‘n juweel van ‘n berg, wat dalk nie genoeg erkenning
geniet nie!
Dankie Christo!
Johann Benkenstein
JOHNSONHUT: SOMERSETSNEEUKOP 20-21 AUGUSTUS 2005
Ons is ‘n groep van
7 wat die Saterdagoggend met Johan Botha, ons stapleier, se blinknuwe Caravelle
(4x4) na Somerset-Wes vertrek. Watter weelde!
By Vergelegen se
ingangshek het Uli Deutschlander, voorsitter van die Hottentots-Holland-tak van
die Bergklub, ons ingewag met die sleutel van die Johnson-hut (hulle klub se
berghut). Hy het ons egter eers vir ‘n kort besigtigingstoer na
Vergelegen geneem, waar hy die reuse 300-jaar-oue kamferbome vir ons wou wys.
Willem Adriaan van der Stel het die bome in 1700 daar agter die herehuis
aangeplant. Intussen is die bome tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar.
Nogal indrukwekkend.
Vanaf Vergelegen lei die
grondpad bergop na die Johnson-hut. Gelukkig ry Uli voor ons uit om die pad
aan te wys. Vanaf die parkeerplek is dit slegs ‘n kwartier se stap na
die hut. Maar wat ‘n verrassing! Die pragtige hut in Switserse styl het
‘n asemrowende uitsig oor die hele Helderberg-reeks en die see!
Na middagete vertrek ons
met dagsakke in die rigting van Landdros-kloof. Uli stap saam en lig ons in
oor al die moontlike roetes van die omgewing. Ongelukkig moes ons halfpad in
die kloof omdraai om weer betyds voor donker by die hut te wees.
Intussen het die wind
opgekom en ons “sundowner” op die stoepie duur nie te lank nie.
Tog bewonder ons weereens die wonderlike uitsig, voordat ons van Uli afskeid
neem en na binne verskuif om die braaivleis vuur aan te pak. Die gesellige
saamkuier so om die vuur bly darem maar ‘n hoogtepunt van die stap!
Daardie nag waai die wind verwoed en voel dit asof ‘n mini-orkaan die hut
getref het! Ons wonder in die stilligheid of die klim van
Wonder bo wonder het die
wind vroegoggend bedaar, maar die lug lyk onheilspellend donker. ‘n Warm
berglug voorspel ook niks goeds nie. Maar nouja, ons Bergklublede word nie
maklik afgeskrik deur die weer nie.
Die roete na
Somerset-Sneeukop lei al langs die Sneeukop-rivier in die kloof op. Die bruisende
stroom en digte bosse maak die gedeelte baie aanskoulik. Hoër op teen die berg
kom mens in die oopte, waar die paadjie(?) aanvanklik deur ruie veld en daarna
oor ‘n lawa van rotsblokke tot in die nek lei. ‘n Onverwagse
reënbui sak oor ons uit net voordat ons die baken bereik, maar duur gelukkig
nie lank nie. Ons eet ons welverdiende middagete onder ‘n oorhangende
krans en geniet die pragtige uitsig oor Valsbaai.
Die terugtog verloop
ietwat makliker, hoewel die bui reën die rotse nou verraderlik glad gemaak
het. Ons verwonder ons aan Frans, wat op 74 nog geen tekens toon dat sy
lewensvlam enigsins laer brand nie! Ons “jonges” se stille
versugting is dat daar vir ons ook nog soveel geseënde stapjare mag voorlê.
Ons was net ná 5 uur
terug by die hut – ‘n redelik uitgeputte groepie! Dankie weereens
aan Johan vir sy bekwame leierskap.
JOHANN BENKENSTEIN
Seven Little Big Peaks (or the Seven
Everest, Kilimanjaro, Aconcagua,
These are the seven highest summits on the seven largest islands. Most people
will have never heard of them, and they are not necessarily the highest island
peaks, but these mountains have drawn quite a large following and achieving the
seven summits is no mean feat.
Being islands, the logistical complications are the first problem encountered,
as the islands often have little or no established transport infrastructure to
get climbers to where they want to be. The absolute remoteness of many of the
peaks also tests team members to the limits in sometimes arctic or more often
then not, tropical temperatures with all the other irritations that come with
tropical travel.
So where are these Seven Little Big Peaks?
Before looking at the actual heights of the peaks, remember that the primary
requirement to meet is that it must be on one of the worlds seven biggest
island landmasses. This is to correlate with the seven continental summits. One
peak is in fact on both lists. This means we have the following islands to look
for high peaks on. In size order they are:
The actual peaks in question according to island size are:
1) Greenland – Gunnbjørn Fjeld
– 3694 meters
2) New Guinea – Puncak Jaya
(Carstensz) – 4884 meters
3) Borneo – Kinabalu – 4095
meters
4) Madagascar – Maromokotro –
2876 meters
5) Baffin Island – Mount Odin –
2147 meters
6) Sumatra – Gunung Kerinci –
3805 meters
7) Honshu – Fuji-san – 3776
meters
The Seven Little Big Peaks are all less than 5000 meters, so what drives
mountaineers to attempt what to a lot of people does not come close to the
seven continent summits?
In some peoples minds the Seven Continental Summits have become ‘sausage
factories’ pushing all and everyone who can afford it up the peaks. We
have all seen the results of the degradation of the environments near these
peaks, and how the summit is more important than the means of attaining it.
Many of the climbers attempting the Seven Island Summits are looking for
something different, off the beaten track and something with true exploring
feel to it. A peak in question in this regard is Mt Maromokotra in
At only two degrees below the equator and in an island that has some of the
most diverse and unique fauna and flora in the world, Maromokotra, sometimes
also known as Tsaratanana by the locals, is a peak that your travel agent would
not have ever heard of. Ask any travel agent for the highest peak on
Part of the pleasure of the peak is being able to climb a peak where you will
be able to interact with the locals on the first part of the trip and then not
see another human being for over a week near the summit except for those in
your group. From the summit, one can see Mitsio and Nosy Be islands and the
northern
The round trip to Maromokotro is 14 days with 11 of these actually on the trek.
Wildways Adventures has a trip to Maromokotro in September 2006 which is the
only time of year that the weather is stable enough. Teaming up with a local
guiding company who have successfully guided the peak in the past, Wildways
Adventures has an American client who will be summiting the peak to achieve his
lifelong goal of summiting not only the Seven Peaks on Islands, but has already
summited the seven continental peaks. Maromokotro is the final peak to reach
his goal. They can accommodate a maximum of another 10 people on this once in a
lifetime trip and further details are available from them on 031 767 2160,
info@wildways.za.net <mailto:info@wildways.za.net>
or from their website at www.wildways.za.net <http://www.wildways.za.net/>
As a point of interest the seven highest peaks on islands regardless of
landmass size are:
1) Puncak Jaya – New Guinea –
4884m
2) Mauna Kea – Hawaii – 4205m
3) Kinabalu – Borneo – 4095m
4) Yu Shan – Taiwan – 3997m
5) Gunung Kerinci – Sumatra –
3805
6) Mt Erebus – Ross Island –
3795m
7) Fuji-San – Honshu – 3776m
* * * * * * *